Συγκινητικές στιγμές στην άφιξη των πρώτων Ουκρανών από την κόλαση του πολέμου στην Αθήνα

Στην Αθήνα έφτασε το μεσημέρι της Κυριακής το πρώτο λεωφορείο με Ουκρανούς που κατάφεραν να γλιτώσουν από την κόλαση του πολέμου 

Στην Αθήνα έφτασε το μεσημέρι της Κυριακής το πρώτο λεωφορείο που κατάφερε να απομακρύνει Ουκρανούς που είχαν Έλληνες συγγενείς από την κόλαση του πολέμου που ξεκίνησε από την περασμένη Πέμπτη και συνεχίζεται 

Μετά από ένα πολυήμερο ταξίδι οι Ουκρανοί που κατάφεραν να γλιτώσουν έπεσαν στις αγκαλιές των δικών τους ανθρώπων που τους είδαν ανακουφισμένοι σώους και αβλαβείς.

Χαρούμενοι οι συγενείς τους είδαν τους ανθρώπους τους απο την Ουκρανία να επιστρέφουν σώοι και αβλαβείς

Ανάμεσα σε όσους ήρθαν ήταν και οικογένειες

Αλλά και μικρά παιδιά 

Δεν έλειψαν, πάντως, και τα παράπονα με έναν Έλληνα, ο οποίος υποδέχθηκε τη σύζυγο και το παιδί του να καταγγέλλει ότι «μας έλεγαν ότι υπάρχει σχέδιο για να φύγουμε από εκεί, όλα ήταν ένα παραμύθι. Η γυναίκα μου επέστρεψε χάρη σε αυτούς τους ήρωες που κατάφεραν και πέρασαν το λεωφορείο».

 

Μονόδρομος για εμάς η Ελλάδα»

Η Αρίνα, ο σύζυγός της Βλαντιμίρ, οι δύο της κόρες, Αλεξάνδρα και Νικόλ, τα δύο της εγγόνια, ο 5χρονος Νταβίντ και η 9χρονη Σοφία, μαζί με τέσσερα σκυλιά και μία χελώνα, που επί 66 ώρες, βρίσκονται στοιβαγμένοι σε ένα βαν, με προορισμό την Αριδαία της Πέλλας. «Έχουμε φίλους στην Αριδαία. Ερχόμαστε χρόνια στην Ελλάδα», εξηγεί η Αρίνα, ιδιοκτήτρια κυνοκομείου στη Βίνιτσα. «Οι φίλοι μας, είχαν την καλοσύνη να μας προτείνουν να μας φιλοξενήσουν για όσο χρειαστεί. Για εμάς, ήταν μονόδρομος η Ελλάδα και η Πέλλα», προσθέτει. 

Ουρά 50 χλμ στα σύνορα, χωρίς χρήματα και βενζίνη

Εξαντλημένοι όλοι τους, έκαναν μία στάση στη Θεσσαλονίκη, πριν συνεχίσουν για τον τελικό τους προορισμό, στην Αριδαία. «Είμαστε πραγματικά εξαντλημένοι, αλλά και τόσο ανακουφισμένοι που είμαστε πλέον ασφαλείς», περιγράφει στο GRTimes, η Αλεξάντρα.

Η μητέρα της προσθέτει: «Κάναμε μεγάλο αγώνα, προκειμένου να καταφέρουμε να βγούμε από τα σύνορα. Και επιπλέον, είχαμε την αγωνία για την τύχη των συγγενών και των φίλων, που αφήναμε πίσω«. «Φύγαμε στην ουσία χωρία χρήματα, αφού μας “μπλόκαραν” το ύψος των συναλλαγών, βενζίνη ελάχιστη και μόνη ελπίδα να βγούμε από τα σύνορα».